ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഓര്ത്ത് പോകാറുണ്ട് ബാബുക്കാ ഞാന്
നമ്മുടെ ആ വരണ്ട കോവൈ ജീവിതത്തിലെ
ചില ഉച്ചനേരങ്ങള്.
കഞ്ഞിയും കറിയും,
ശേഷം
ആലസ്യരുടെ സൗഹൃദത്തിലുദിച്ച ദിവ്യധൂമവും,
ആലസ്യരുടെ സൗഹൃദത്തിലുദിച്ച ദിവ്യധൂമവും,
അതിന്റെ സുഖവും,
സുദീര്ഘ നിദ്രയും,
ഉണര്ച്ചയും,
പിന്നെ അത്യുന്നതങ്ങളില് ചെന്നെത്തി
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത രാത്രികാലങ്ങളിലെ
അതിവൈകാരിക മുഹൂര്ത്തങ്ങളും,
"ആത്മഹത്യ ചെയ്യരുതേ ബാബുക്കാ..."
എന്ന എന്റെ അലര്ച്ചയും
ശേഷം
എനിക്ക് തിരിച്ചറിവില് നിന്നുണ്ടായ
നാമിരുപേരുടെ അട്ടഹാസവും,
എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലേക്കിരച്ചു കയറുന്നു ബാബുക്കാ...
ആ സുന്ദരമായ ഉന്മാദത്തിന്റെ നാളുകള് സ്മരിച്ചു കൊണ്ട്
ഞാനിതാ സഞ്ചരിക്കുന്നു മറ്റൊരാളായി.
ജീവിതം ദിശ മാറുന്നതറിയാതെ
സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
